ik hou van mensen
die ik nooit zal kennen
van benen die nog
niet in mij gelopen hebben
van de gaten in hun kousen
onzichtbaar voor het oog

ik ben radeloos verliefd
op meisjes die je niet kan ruiken
op vingerkootjes die niet buigen
op teennagels die niet hoeven
geknipt

ik meen te beminnen
elke verse druppel dauw
op het linnen van haar huid
ik hou van het stroeve proeven
van haar nieuwe naam

ik hou van mensen
die ik nooit zal schennen

Als.

als een bedelaar
die stoeptegels omdraait
op zoek naar grond
zo wil ik graven
in haar mond

als metrostations
tussen de eerste
en de laatste rit
zoveel tijd neem ik
voor haar gebit

als wanneer het regent
uit de ogen van de maan
ze slechts wil weten
waarom het land
haar lippen sluit

Complot.

In de spleten
van mijn tanden
liggen muizen
begraven

langs de kieren
van mijn handen
waaien onzichtbare
hoeren naar buiten

binnen de karkassen
van mijn ogen
tel ik niks dan
blinde mieren

uit beleefdheid
houd ik
de uitlaatgassen
van mijn adem in.

Lente.

Elke knop
van elke tak
van elke boom
van elke hoek
van elke straat
van elke wijk
van elke stad
van elke dag
van elke blik
van elke tong
van elk woord
van elkeen.

Van vel en vlees
gespeend.

Alleen
ik blijf dicht.

Entomologie

de mierennesten in mijn tanden
hebben genoeg
van deze aarde gegeten

ik zou mijn hersenen
op alle muren smeren
en er sprinkhanen in spuwen
want ja ik ben een leugenaar

gelukkig heeft mijn koningin
maar twee ogen
en met een spuitbus
bedwelmt ze alle rupsen
waarmee wij vlogen

voortaan ben ik apteer

Doodgraag.

nooit was ik verliefd
op de taal
liever lig ik uit de war
dan te moeten
knopen
aan de binnenkort
uit te sterven syntaxis

de zakjes prei
het orakel der gb-mensen
de sms’en van granieten
in huizen wonende forenzen
het voetpad van andermans
gezicht

bijvoorbeeld:
maar al te graag
zing ik ijl en glazig dit bericht

schat
ik zie je dood

Barok.

kijk verdomme
hoe veelstemmig
mijn woorden

merk hoe verwerpelijk
verpletterend
en duizelingwekkend
ik alleen
de juiste
dingen zeg

maar groots
is slechts het sterven
van wat niemand nooit

ik ben zo weer weg

Nu.

toen kon ik nog
zijwegen inslaan
onbekende muzikanten
ontdekken
volstrekt eigenhandig
een of ander noodlot
begaan

mijn ogen knielen
mijn adem in de grond
en de liefde verwerpen

de wortels
van de mooiste boom
ter wereld zijn

nu is er de mens
het contractueel gesprek
het stomme woord
van een zichzelf herhalend
lied

Sprookje 987

Op een dag
wou de mooie
rijke
en gelukkige
prins
zich in het leven storten.

Maar
de putten waren op.

Herstel.

ze bevochtigt mijn lucht
stormt mijn ademhaling
laat mij de wantijen
van haar dijen bereizen

verhuld in ongeduld
beleven we
elkanders lijf
en alles lijkt talloos

mijn zaad als pollutie
haar zweet als ablutie

maar dan het herstel
de wanden gaan staan
en het stof daalt in mijn ogen