Natureingang.

het land dat licht te rotten in de zon
de natuur
bedremmeld als een moeder
die haar kind begraaft
zet haar inboedel op straat
en laat haar vogels
hangen in de lucht
de bomen
onder wier gezag
niets of niemand lacht
maken krassen in de horizon
inderdaad
je bent niet al te lelijk
want krullen vallen ’s winters niet
en borsten verstuiven niet als zand
je kut geen bodemloze put
waaraan [...]

Lees het hele bericht »

motregen
hangt zich als draden
aan onze onderruggen vast
voetpaden
drijven als afgezaagde
bomen langs mijn ogen
de huid is schors
en kraakt
als de stilte die zich aan je rijgt
als niemand zwijgt
gij schoonheid
waarvan alle schoonheid
afgeleid
de straten
vervangen zich
verhangen zich
aan uw afwezigheid

Lees het hele bericht »

een vrouw
met twee benen
en een rug
de enige die stond
geaard
maar ver weg
in andere grond
haar blik lag
als een plaat
om haar eigen ogen
gekromd
niet  onbereikbaar
maar iemand
die zichzelf slechts in zichzelf
bevond

Lees het hele bericht »

Rusthuis.

lijk
door hun eigen wangen
op het gezicht
geslagen
frunniken
de mannen
aan het gemiddelde
der dagen
in de hoeken
inhaleren
doodgewone
dames
elkaars aanwezigheid

één der sigaretten
rochelt
en vat vlam
verliest de strijd
want groter dan de hel
kan die aansteker
niet zijn

Lees het hele bericht »

Piano.

niet minder
dan mijn eigen vel
bind ik haar pezen
rond mijn huid
wandel ik
langs haar tenen
de toetsen
van een vermolmd
instrument
een uitgespeeld
temperament
niet minder
zal de stilte
van haar dijen
mij verdoven

Lees het hele bericht »

ergens sterft een hond
glazen wanden
vervangen het weer
rondom
heeft men ooit gestapeld
holle baksteen
en stalen
ruggenwervels
de laatste spat
is opgepoetst
viert haar aftocht
onder een zacht
omwentelend kompres
de parken
worden aan de randen
uitgerekt
in het gras
ligt een veld
met druppels zweet

Lees het hele bericht »

zweetloos
maar zichtbaar
plant zich de kilte
voort
niet langer
ontstoken
de lijnen
de aarde zwelt
tot het zoemen
van mijn ijskast
zij en ik
de betrouwbaarste vorm
van alleen zijn

Lees het hele bericht »

de stad
is een taverne
waarvan de benen
binnenstebuiten geneukt
waarvan de tanden
gesleten
in onze tong
inderdaad
gezichten
zijn van asfalt
en prevelen
elk een ander woord

Lees het hele bericht »

Sonnet.

misschien misschien misschien
misschien misschien misschien
misschien misschien misschien
misschien misschien misschien
misschien misschien misschien
misschien misschien misschien
misschien misschien misschien
misschien misschien misschien
toch niet toch niet toch niet
toch niet toch niet toch niet
toch niet toch niet toch niet
toch niet toch niet toch niet
toch niet toch niet toch niet
toch niet toch niet toch niet

Lees het hele bericht »

Wind.

betrekkelijk goed weer
het zwerk nogmaals ongeschoren
de lucht zuigt zich vast
aan elke schoorsteen
in haar uitgedroogde schoot
met staande voet
zwalkt ze door overvolle straten
en wij
elke afzonderlijk
bijten wij haar nagels af
marionetten
van het dagelijks theater
bezingen wij de eenzaamheid
van een uitgezongen buikspreker
onleesbaar
de vergeelde pagina’s
op ons gezicht
geen enkel woord
bereikt de grond

Lees het hele bericht »