het land dat licht te rotten in de zon
de natuur
bedremmeld als een moeder
die haar kind begraaft
zet haar inboedel op straat
en laat haar vogels
hangen in de lucht
de bomen
onder wier gezag
niets of niemand lacht
maken krassen in de horizon
inderdaad
je bent niet al te lelijk
want krullen vallen ’s winters niet
en borsten verstuiven niet als zand
je kut geen bodemloze put
waaraan een gier zich laaft
want laven zal ik niet
jouw huid hangt als een spiegel
om een oppervlak
waarbuiten alles langzaam sterft
je ogen 20 keer verpakt
om niet te hoeven zien
mijn nietsontziend bederf
Hey,
ik lees uw gedichten nu al even, maar
ik had nooit de drang om iets te posten.
Dat is meestal ook zo zinloos, niet waar?
Complimentjes, daar heb je waarschijnlijk
geen behoefte aan. Ik schrijf zelf geen
poëzie maar ik soms heb ik behoefte om
het te lezen. Sommige gedichten hebben
echt een bijzonder effect op u.
Dag
Ik neem aan dat je niet iemand bent die telkens op zijn eigen website gaat of wie zijn website als startpagina heeft. Goed zo!
Maar laat toch maar iets weten. That’s an order!