motregen
hangt zich als draden
aan onze onderruggen vast

voetpaden
drijven als afgezaagde
bomen langs mijn ogen

de huid is schors
en kraakt
als de stilte die zich aan je rijgt
als niemand zwijgt

gij schoonheid
waarvan alle schoonheid
afgeleid

de straten
vervangen zich
verhangen zich
aan uw afwezigheid