Natureingang.

het land dat licht te rotten in de zon
de natuur
bedremmeld als een moeder
die haar kind begraaft
zet haar inboedel op straat
en laat haar vogels
hangen in de lucht
de bomen
onder wier gezag
niets of niemand lacht
maken krassen in de horizon
inderdaad
je bent niet al te lelijk
want krullen vallen ’s winters niet
en borsten verstuiven niet als zand
je kut geen bodemloze put
waaraan [...]

Lees het hele bericht »

motregen
hangt zich als draden
aan onze onderruggen vast
voetpaden
drijven als afgezaagde
bomen langs mijn ogen
de huid is schors
en kraakt
als de stilte die zich aan je rijgt
als niemand zwijgt
gij schoonheid
waarvan alle schoonheid
afgeleid
de straten
vervangen zich
verhangen zich
aan uw afwezigheid

Lees het hele bericht »

een vrouw
met twee benen
en een rug
de enige die stond
geaard
maar ver weg
in andere grond
haar blik lag
als een plaat
om haar eigen ogen
gekromd
niet  onbereikbaar
maar iemand
die zichzelf slechts in zichzelf
bevond

Lees het hele bericht »