Slavoj Zizek.

Lees het hele bericht »

Archief.

Mijn fantasie heeft zich opgesloten
in een kast, de archivering
van de toekomende tijd.

Ik blader als iemand die de wind
opsluit en herinner mij het kind
dat ik tot vrouw benoemd had.

De madeliefjes in haar bij voorbaat
grijzer wordend haar. De diepe zalf
in al haar kloven als kopie
van een perfekt en naamloos huwelijk.

Dus voor ik verliefd word,
de tijd voor onvoorspelbaar [...]

Lees het hele bericht »

Daar ligt zij dan.

Daar ligt ze dan, uit de tijd gevallen
Als een toeval aan mijn bed gekluisterd.
Ik vergeet haar niet weg te dampen
In een spiegel waarin zij zichzelf niet ziet.
 
Ook ik krab mijn ogen uit en schrei
De zee naar binnen. Telkens glijd ik
Mij uit over de klamheid van haar
Buitensporig vel.                       Liefste,

Laat mij verzuipen in wat ik niet [...]

Lees het hele bericht »