Feed on
Berichten
Reacties

Ergens.

Neen.

Of een dag een kantlijn heeft.

Niet meer.

Of het sluiten van de nacht nog telt.

Harmonie is iets dat je moet

splitsen en samenhang bestaat

uit componenten.

 

Het fluisteren van klanken.

Het uit de wind slaan van de regen.

Het wandelen door mensen.

 

Het enkelvoud van eenzaamheid

zodra je ergens bent, maar waar?

En nu?

De wangen van de straat

de wanden-, randenloze kom

waarin het lichtjes waait

en het donker zich verveelt

 

De trajecten van lantaarnpalen

lopen overal naartoe

vannacht wordt er geen moord

gepleegd, geen kind verkracht

 

Kamersbrede luchten

de schemer legt een koelte neer

en toch zijn mijn ogen niet

in staat zich om te kleden

 

Ik wil nergens zijn

dan in het warme zwart

van een minuut geleden.

Fout.

De goden:

een stuk miséricorde

en uitgedroogd gebakken lucht.

 

Er is alleszins niks boven

haar, niks onder haar

dan afgevlakte eenvoud.

 

Onverbiddelijk

loodrecht op alles

wat ik voor haar zou kunnen zijn.

 

Wat perfect is

kan je niet begrijpen

of betrappen op een fout.

Kamer.

3 x 4

de kasten passen niet

te veel geschiedenis en stijlbreuk

met het lichaam op mijn bed

 

links een keuken

het toilet hoor je een beetje

de seks wordt door liefde gedeeld

 

en toch blijf je liggen, nu

en straks en morgen

ook alleen, maar nu

 

het drama dooft zachtjes haar dijen

het kermen sterft af

en er hoeft niets in de plaats

 

geluk is een lichaamsfunctie

Buitenwijk.

groen op de rotondes

de lucht is één monovolume

lichtinval met factuur

één straat per barbecue

één huis per hond

één verdiep per toilet

op dinsdag waait de wind

uit het oosten

het kind is een bal kwijt

papa een kwartier vroeger thuis

kijk, een nieuwe tefalpan

                                   

ook hier draait leidingwater

nooit andersom en zelfs het

weer is soms uitgepraat

 

een Marokkaan rijdt een kat dood

is dit dan een ramp?

Verzet.

Banken, bushaltes en richels genoeg
mijn voeten zijn metalen roosters
die mij al lang niet meer behoeden
maar ik hoef niet stil te zitten
om weg te kunnen lopen.

 
Ik wacht al lang niet meer
ik wacht alleen maar
op het nodeloze blaffen van een kat
op het wennen van mijn voetstappen.
op wat zich herhaalt, nooit meer terug
komt maar tenminste niet verloren is.

 
Kijk, de wereld is een schouwspel
de wereld is een raadsel
de wereld is een vacuüm.

 
Maar de wereld interesseert mij niet?

Bestand.

De wereld is aanwezig als
leidingwater en behangpapier.
Mijn benen zijn een stoel
en mijn magen in een wereldoorlog.

Ze komt niet.
Straks misschien.
Ze kan nog steeds niet komen.
Morgen misschien.

De meeste dingen gaan niet
omdat ze nooit gebeuren.
Maar ik denk, dat in principe
                                  alles kan.

Choco.

Ik heb last van dit moment,

verlaat de lege flat voor

het doof gefluister

                             van een straathoek         

                            een Superpakistaan

                            een mentholsigaret.

 

Hierna kom ik niet terug,

maar ben ik gewoon weer thuis.

Bepleister ik mijn hoofd met

de randen van mijn bed.

 

Ze draait zich om,

ademt haar hand langs

de wanden van mijn wang:

‘Eet een banaan met choco, schat.’

Kwaliteit.

Dit is het allerslechtste gedicht.
Mijn letters staan niet meer naast
elkaar en ik had mijn pen
zonet ondersteboven vast.

 
Koppijn krijg je toch niet op
papier en inkt heeft nog
nooit zo hard gejeukt als
de schimmel op mijn voeten.

 
En pijn verbloemen is als
het filmen van de dood.
Je sterft elke keer opnieuw,
maar dan zonder rijm en parallel.

Broken glass.

Oudere Berichten »