Neen.
Of een dag een kantlijn heeft.
Niet meer.
Of het sluiten van de nacht nog telt.
Harmonie is iets dat je moet
splitsen en samenhang bestaat
uit componenten.
Het fluisteren van klanken.
Het uit de wind slaan van de regen.
Het wandelen door mensen.
Het enkelvoud van eenzaamheid
zodra je ergens bent, maar waar?
Geplaatst in Uncategorized | Geen reacties »
De wangen van de straat
de wanden-, randenloze kom
waarin het lichtjes waait
en het donker zich verveelt
De trajecten van lantaarnpalen
lopen overal naartoe
vannacht wordt er geen moord
gepleegd, geen kind verkracht
Kamersbrede luchten
de schemer legt een koelte neer
en toch zijn mijn ogen niet
in staat zich om te kleden
Ik wil nergens zijn
dan in het warme zwart
van een minuut geleden.
Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie »
De goden:
een stuk miséricorde
en uitgedroogd gebakken lucht.
Er is alleszins niks boven
haar, niks onder haar
dan afgevlakte eenvoud.
Onverbiddelijk
loodrecht op alles
wat ik voor haar zou kunnen zijn.
Wat perfect is
kan je niet begrijpen
of betrappen op een fout.
Geplaatst in Poëzie | Geen reacties »
3 x 4
de kasten passen niet
te veel geschiedenis en stijlbreuk
met het lichaam op mijn bed
links een keuken
het toilet hoor je een beetje
de seks wordt door liefde gedeeld
en toch blijf je liggen, nu
en straks en morgen
ook alleen, maar nu
het drama dooft zachtjes haar dijen
het kermen sterft af
en er hoeft niets in de plaats
geluk is een lichaamsfunctie
Geplaatst in Poëzie | 1 reactie »
groen op de rotondes
de lucht is één monovolume
lichtinval met factuur
één straat per barbecue
één huis per hond
één verdiep per toilet
op dinsdag waait de wind
uit het oosten
het kind is een bal kwijt
papa een kwartier vroeger thuis
kijk, een nieuwe tefalpan
ook hier draait leidingwater
nooit andersom en zelfs het
weer is soms uitgepraat
een Marokkaan rijdt een kat dood
is dit dan een ramp?
Geplaatst in Poëzie | 1 reactie »
Banken, bushaltes en richels genoeg
mijn voeten zijn metalen roosters
die mij al lang niet meer behoeden
maar ik hoef niet stil te zitten
om weg te kunnen lopen.
Ik wacht al lang niet meer
ik wacht alleen maar
op het nodeloze blaffen van een kat
op het wennen van mijn voetstappen.
op wat zich herhaalt, nooit meer terug
komt maar tenminste niet verloren is.
Kijk, de wereld is een schouwspel
de wereld is een raadsel
de wereld is een vacuüm.
Maar de wereld interesseert mij niet?
Geplaatst in Poëzie | 2 Commentaar »
De wereld is aanwezig als
leidingwater en behangpapier.
Mijn benen zijn een stoel
en mijn magen in een wereldoorlog.
Ze komt niet.
Straks misschien.
Ze kan nog steeds niet komen.
Morgen misschien.
De meeste dingen gaan niet
omdat ze nooit gebeuren.
Maar ik denk, dat in principe
alles kan.
Geplaatst in Uncategorized | 3 Commentaar »
Ik heb last van dit moment,
verlaat de lege flat voor
het doof gefluister
van een straathoek
een Superpakistaan
een mentholsigaret.
Hierna kom ik niet terug,
maar ben ik gewoon weer thuis.
Bepleister ik mijn hoofd met
de randen van mijn bed.
Ze draait zich om,
ademt haar hand langs
de wanden van mijn wang:
‘Eet een banaan met choco, schat.’
Geplaatst in Poëzie | 4 Commentaar »
Dit is het allerslechtste gedicht.
Mijn letters staan niet meer naast
elkaar en ik had mijn pen
zonet ondersteboven vast.
Koppijn krijg je toch niet op
papier en inkt heeft nog
nooit zo hard gejeukt als
de schimmel op mijn voeten.
En pijn verbloemen is als
het filmen van de dood.
Je sterft elke keer opnieuw,
maar dan zonder rijm en parallel.
Geplaatst in Poëzie | 4 Commentaar »
